Sükut gider, çay gelir, söz başlar..

Yazar: Ahmet Erdem

Sükut gider, çay gelir, söz başlar..

Çayın demlenmesi yetmez, çay içmeye başlamak için sözün de demlenmesi gerekir..

Çay demini alırken, söz de yavaştan voltasını alır malayanilikten.

Bir de çay demlenirken sadece çay içmenin hayali kurulmaz, geçmişe de gidilir ufaktan..

Çay gecikirse sen gör o zaman; bir "bavul hatıra" çıkar karşına; aniden, savunmasız ve ne yapacağını

bilemeden..

Öylece kalıverirsin..

Sözün gecikmesi, çayın gecikmesinden evladır kanaatimce.

Çayın demlenme süresi, sözün demlenme süresinden kısa ise, çayın servis ritüeli biraz uzatılıverilir.

Ne de olsa ev sahibi olmadan, misafir ağırlanmaz..

Ama misafirde öyle sıradan bir misafir değildir, unutmamak gerek. Gün de üç, dört defa uğrayan

misafir mi olur demeyin.

Ev sahibi memnun, misafir memnunsa kime ne..

Önce söz devreye girer buyur eder çayı, koyu bir muhabbet başlar..
Çay yavaş yavaş  kendinden geçer..
Çayın lezzeti, muhabbetin kıvamı olur; söz de dem katar çaya, oturur..
Söz devam eder, çay devam eder..
Yarış başlamıştır, devam etmektedir.
Nasıl sonuçlanacağını ikisi de merak eder..

İkisi de birbirine bir taraftan güç katarken, diğer taraftan tüketmektedir..

Çayın demi söze kuvvet olur; sözün harareti çayı sıcak tutar!

Kimi zaman söz yakar yüreği,

Kimi zaman çay,  sıcaklığı ile intikamını alır yüreğin..

Dildeki çayın sıcaklığı/dili yakması yüreğin intikamıdır aslında çay vasıtasıyla alınan..

Fakat ne dil çaydan vaz geçer, ne de yürek, sözden..

İkisi de yarışı bırakmak istemeyen yarışçı gibi çayla, söz muhabbete devam eder.

Söz "hakkını verir çay içmenin",

Çay da hakkını verir sözün.

Helalleşirler..

Bir daha ki buluşma için "söz"lendikten sonra ayrılırlar..

Çay demlenme vaktini iple çekerken, söz, çoktan sükuta ermiştir bile..

Söz biter, çay biter,
Çay biter, söz biter,
Sükut gelir..